ค้นหาข้อมูลวิทยานิพนธ์

A Model for Coexistence of People and Wild Elephants According to the Philosophy of HRM King Bhumibol Adulyadej: A Case Study of Kaeng Hang Maeo District, Chanthaburi Province

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสังเคราะห์องค์ความรู้ศาสตร์พระราชาเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับช้างป่า ปัจจัยเชิงโครงสร้างที่มีผลต่อความขัดแย้งระหว่างคนกับช้างป่าในอำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี และเพื่อนำเสนอตัวแบบการจัดการในการอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับช้างป่าตามแนวคิดศาสตร์พระราชา ซึ่งเป็นการใช้แนวทางการวิจัยแบบสหวิทยาการโดยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพแนวกรณีศึกษา ผลการวิจัยนี้พบว่า การสังเคราะห์ศาสตร์พระราชากับการอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับช้างป่าสามารถสังเคราะห์องค์ความรู้ออกได้เป็น 3 แนวคิด ได้แก่ แนวคิดเกี่ยวกับคุณค่าของช้าง แนวคิดเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกันของคนกับช้างป่า และแนวคิดเกี่ยวกับมาตรการในการจัดการปัญหาระหว่างคนกับช้างป่า ส่วนข้อค้นพบเกี่ยวกับปัจจัยเชิงโครงสร้างที่ที่มีผลความขัดแย้งระหว่างคนกับช้างป่า พบว่ามี 4 ปัจจัย ได้แก่ ปัจจัยด้านการขยายตัวของหน่วยงานราชการลงสู่พื้นที่ ปัจจัยด้านระบบทุนนิยม ปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และปัจจัยด้านการเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศที่มีผลต่อการเพิ่มจำนวนของช้างป่า อย่างไรก็ดี ข้อเสนอตัวแบบการจัดการในการอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับช้างป่าตามแนวคิดศาสตร์พระราชา คือตัวแบบการอยู่ร่วมกันอย่างสมดุลระหว่างคนกับช้างป่าตามแนวคิดศาสตร์พระราชา หรือจันทบุรีโมเดล ซึ่งการที่จะสามารถนำตัวแบบที่เหมาะสมดังกล่าวไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ จำเป็นต้องอาศัยขับเคลื่อนกลไกด้วยมาตรการที่สำคัญรวม 6 มาตรการ ได้แก่ มาตรการการดูแลช้างป่า มาตรการดูแลประชาชน มาตรการเฝ้าระวังช้างป่า มาตรการสกัดกั้นช้างป่า มาตรการในการแบ่งพื้นที่ให้ชัดเจนระหว่างคนกับช้างป่า และมาตรการในการจัดระบบการชดเชยและเยียวยา

Spiritual and Ideological Leadership of School Administrators Affecting the Effectiveness in the Next Normal in Schools under the Secondary Educational Service Area Office Sakaeo

การวิจัยคร้ังน้ีมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำเชิงจิตวิญญาณและอุดมการณ์ของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคเน็กซ์นอร์มัล 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงจิตวิญญาณและอุดมการณ์ของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคเน็กซ์นอร์มัล และ 4) สร้างสมการพยากรณ์ภาวะผู้นำเชิงจิตวิญญาณและอุดมการณ์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคเน็กซ์นอร์มัล สังกัดสำนักงานเขตพ้ืนที่การศึกษามัธยมศึกษาสระแก้ว เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ข้าราชการครู สังกัดสำนักงานเขตพ้ืนที่การศึกษามัธยมศึกษาสระแก้ว จำนวน 260 คน กำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางเครจซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมีลักษณะเป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ แบ่งออกเป็น 2 ตอน คือ ตอนที่ 1 แบบวัดภาวะผู้นำเชิงจิตวิญญาณและอุดมการณ์ของผู้บริหารสถานศึกษา มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.82 และตอนที่ 2 แบบวัดประสิทธิผลของสถานศึกษาในยุคเน็กซ์นอร์มัล มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.90 สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ สหสัมพันธ์ แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ

The Adjustment of The Public Relations Department of Region 7 In The Era of Media Disruption

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงคเ์พื่อ 1) ศึกษานโยบายของผู้บริหารสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 ในการขับเคลื่อนองค์กรให้อยู่รอดในยุค Media Disruption 2) ศึกษาการปรับตัวของเจ้าหน้าที่และบุคลากรสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 ที่เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของ Media Disruption 3) ศึกษากระบวนการผลิตและเผยแพร่ สื่อประชาสัมพันธ์ของสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 ในยุค Media Disruption โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกต และการวิเคราะห์ข้อมูลจากเอกสาร ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 3 กลุ่ม ประกอบด้วย ผู้บริหารสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 บรรณาธิการ และผู้ปฏิบัติงานด้านสื่อสังคมออนไลน ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้บริหารสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 มีนโยบายขับเคลื่อนองค์กรท้้งด้าน คน เงิน และงาน โดยเริ่มจากการจัดตั้งฝ่ายประชาสัมพันธ์สื่อสังคมออนไลน์เพื่อรองรับความเปลี่ยนแปลงในยุค Media Disruption สร้างการรับรู้และเข้าใจเกี่ยวกับมาตรการ นโยบายและโครงการต่าง ๆ ของรัฐผ่านแฟนเพจสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 2) นโยบายของผู้บริหารในการปรับตัวมีความชัดเจน ทำให้บุคลากรส่วนใหญ่สามารถปฏิบัติงานได้เป็นอย่างดี และ 3) การผลิตและเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารของสำนักประชาสัมพันธ์เขต 7 มีการปรับตัวสู่ยุค Media Disruption 3 ลักษณะ คือ ข่าวประชาสัมพันธ์ คลิปวิดีโอ และการถ่ายทอดสดผ่านระบบออนไลน์สตรีมมิ่ง (Facebook Live) ทำให้สามารถสร้างการรับรู้ให้กับประชาชนในพื้นที่รับผิดชอบ และมีกระบวนการเก็บรวบรวมข้อเสนอแนะของประชาชน สะท้อนกลับไปยังรัฐบาลเพื่อนำเป็นข้อมูลในการกำหนดนโยบาย มาตรการ และวางแผนการประชาสัมพันธ์ต่อไป

A Model for New Local Governance: A Case Study of Local Administrative Organizations in the Eastern Region

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการของการจัดการปกครองท้องถิ่นในประเทศไทย การวิพากษ์ตัวแบบการจัดการปกครองท้องถิ่นแนวเก่าที่นำมาใช้ในประเทศไทย และการนำเสนอ ตัวแบบการจัดการปกครองท้องถิ่นแนวใหม่ในบริบทขององค์กรปกครองท้องถิ่นในภาคตะวันออก วิธีวิทยาการวิจัยจะใช้แนวสหวิทยาการแบบข้ามพ้นสาขา โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพใน 3 รูปแบบคือ การวิจัยจากเอกสาร การวิจัยกรณีศึกษา และการวิจัยโดยการถอดบทเรียน ผลการวิจัยนี้พบว่า พัฒนาการของการจัดการปกครองท้องถิ่นในประเทศไทยสามารถ แบ่งออกเป็นสองยุคใหญ่ ๆ ได้แก่ ยุคการปกครองท้องถิ่น (Local Government) ระหว่าง พ.ศ. 2440-2540 ไปสู่การจัดการปกครองท้องถิ่น (Local Governance) ในช่วง พ.ศ. 2540-2564 ส่วนการวิพากษ์ตัวแบบการจัดการปกครองท้องถิ่นแนวเก่าที่นำมาใช้ในประเทศไทยนั้น พบว่ามี อุปสรรคทั้งหมด 4 ประเด็น ได้แก่ อุปสรรคของการใช้อำนาจสาธารณะแบบเอกนิยม (Monism) อุปสรรคของระบอบประชาธิปไตยแบบตัวแทน อุปสรรคของการพัฒนาการทำงานท้องถิ่นให้เป็นแบบระบบราชการ (Bureaucratization) และอุปสรรคของความชะงักงันในการกระจายอำนาจอย่างไรก็ดีดุษฎีนิพนธ์นี้ได้เสนอตัวแบบการจัดการปกครองท้องถิ่นแนวใหม่ในบริบทขององค์กรปกครองท้องถิ่นภาคตะวันออก โดยคำนึงถึงหลักการที่สำคัญคือ การลดอำนาจรัฐและเพิ่มอำนาจประชาชน การเพิ่มบทบาทของประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม (Participatory Democracy) การเสนอโครงสร้างอำนาจแบบหลายศูนย์ (Polycentricity) แนวคิดชุมชนจัดการตนเอง (Self-governance) และแนวคิดสิทธิชุมชน

Learning Processes and Sustainable Development According to the Philosophy of Sufficiency Economy: A Case Study of the Pawa Village Agroforestry Community, Kaeng Hang Maeo District, Chanthaburi Province

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการเรียนรู้กับการพัฒนาที่ยั่งยืนตามหลัก ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนวนเกษตร ตำบลพวา อำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี และเพื่อนำเสนอตัวแบบที่เหมาะสมในการนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปประยุกต์ใช้ให้เกิดการพัฒนาที่ยั่งยืน วิธีวิทยาการวิจัยจะใช้การวิจัยเชิงคุณภาพแนวกรณีศึกษาและถอดบทเรียน เทคนิคที่ใช้ ได้แก่ การวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์ประวัติศาสตร์จากคำบอกเล่า การสัมภาษณ์เจาะลึก และการสัมภาษณ์กลุ่มย่อย ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการเรียนรู้มีผลนำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนของชุมชนวนเกษตรพวา โดยการจัดกิจกรรมประเพณีบุญปลงคืนถิ่น กิจกรรมสวนป่าอรัญปิยวงศ์ กิจกรรมวิถีเกษตรแบบวนเกษตร กลุ่มสัจจะสะสมทรัพย์ และสหกรณ์ร้านค้าชุมชน กิจกรรมการผลิตผลิตภัณฑ์ชุมชน และกิจกรรมการแลกเปลี่ยนชุมชน เนื่องจากได้เรียนรู้ถึงคุณค่าที่ได้มา คือ ความสามัคคีในชุมชน การเพิ่มรายได้ การลดรายจ่าย และการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ส่วนตัวแบบที่เหมาะสมในการขับเคลื่อนหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มชุมชนวนเกษตรพวา ควรมีการปรับเปลี่ยนจากตัวแบบเดิมที่เน้นเรื่องความรู้ของชุมชน ทรัพยากรท้องถิ่น และการบริหารจัดการชุมชน มาสู่การใช้กลไกและกระบวนการการมีส่วนร่วมของชุมชน และการขยายเครือข่ายเพิ่มเติมทางสังคม อันเป็นผลมาจากการที่กลุ่มชุมชนวนเกษตรพวาประสบกับปัญหาการขยายตัวของระบบทุนนิยมและการขยายตัวของกระแสโลกาภิวัตน์ในปัจจุบัน

Legal Measures to Promote Sustainable Fisheries: A Case Study of Eastern Coastal Fisheries

ดุษฎีนิพนธ์นี้กำหนดวัตถุประสงค์การวิจัยไว้ คือ 1) เพื่อศึกษาบทบัญญัติที่เกี่ยวข้องกับ การประมงที่ผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม รวมถึงผลที่มีต่อประเทศไทย 2) เพื่อศึกษาผลกระทบจากการบังคับใช้กฎหมายตามมาตรการการประมงที่ผิดกฎหมาย ขาดการรายงานและไร้การควบคุม ต่อการท าประมงไทย 3) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการประมงที่ผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุมของไทยกับต่างประเทศ และ 4) เพื่อหาข้อเสนอแนะในการปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายเพื่อส่งเสริมการประมงที่ยั่งยืนของไทย วิธีวิทยาการวิจัยใช้การศึกษาแนวสหวิทยาการ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยการศึกษาค้นคว้าจากเอกสารและเก็บข้อมูลภาคสนามโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำ ข้อค้นพบจากการศึกษามีดังนี้ 1) บทบัญญัติหลักที่เกี่ยวข้องกับการประมงที่ผิดกฎหมาย ขาดการรายงาน และไร้การควบคุม ระดับสากลที่สำคัญ ได้แก่ อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วย กฎหมายทะเล ค.ศ. 1982 จรรยาบรรณในการทำประมงอย่างรับผิดชอบ และกฎระเบียบคณะมนตรีแห่งสหภาพยุโรปที่ (EC) No.1005/2008 โดยในบทบัญญัติทั้ง 3 ฉบับ กำหนดหลักการสำคัญว่ารัฐทั้งปวงมีหน้าที่ออกมาตรการที่เหมาะสม เพื่อให้มั่นใจได้ว่ารัฐนั้น ๆ มีหลักการและแนวทางในการบริหารจัดการทั้งการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรทะเลได้อย่างยั่งยืน โดยหลังจากที่ประเทศไทยได้รับประกาศแจ้งเตือนความเป็นไปได้ที่จะถูกระบุว่าเป็นประเทศที่สามที่ไม่ให้ความร่วมมือในการต่อต้านการทำประมงที่ผิดกฎหมายประมง ขาดการรายงาน และไร้การควบคุมหรือใบเหลืองจากคณะกรรมาธิการยุโรป รัฐบาลได้ออกพระราชก าหนดการประมง พ.ศ. 2558 และที่แก้ไขเพิ่มเติมคัญ...

Building a Sustainable Economy Model for Longan Production in New Areas in an Era of Globalization : A Case Study of Chanthaburi Province

ดุษฎีนิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัญหาความไม่ยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยในพื้นที่ ใหม่ของจังหวัดจันทบุรีท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อปัญหาความไม่ยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยในพื้นที่ใหม่ของจังหวัดจันทบุรีท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ และ 3) เสนอตัวแบบของการพัฒนาที่ยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยในพื้นที่ใหม่ท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ของจังหวัดจันทบุรี วิธีวิทยาการวิจัยใช้การศึกษาแนวสหวิทยาการแบบข้ามพ้นสาขา ซึ่งตั้งอยู่บนฐานคิดแบบองค์รวม วิธีการวิจัยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพเชิงพื้นที่ (Area-Based Study) ด้วยวิธีการศึกษาเอกสารทั้งเอกสารชั้นต้นและชั้นรอง รวมถึงการสัมภาษณ์ทั้งการสัมภาษณ์ประวัติศาสตร์จากคำบอกเล่า และการสัมภาษณ์เจาะลึก ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาพปัญหาความไม่ยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยในจังหวัดจันทบุรี สะท้อนได้จากปัญหาราคาลำไยที่มีแนวโน้มลดลง เช่น กรณีลำไยเบอร์ 1 ราคาลดลงตั้งแต่ห้าสิบ กว่าบาทลงมาถึงสิบกว่าบาท ในขณะที่ต้นทุนการผลิตมีแนวโน้มสูงขึ้นตามลำดับไม่ว่าจะเป็นต้นทุน ด้านแรงงาน ต้นทุนด้านเคมีภัณฑ์ ต้นทุนด้านภัยแล้งเกิดขึ้น 2) เมื่อพิจารณาถึงปัจจัยที่มีผลต่อปัญหาความไม่ยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยดังกล่าว ก็จะพบว่าปัญหาความไม่ยั่งยืนมาจากปัจจัยหลายประการ แต่ปัจจัยสำคัญที่เป็นปัจจัยเชิงโครงสร้างที่อยู่เบื้องหลังก็คือ ปัจจัยเกี่ยวกับการผูกขาดของระบบล้งลำไย 3) ส่วนตัวแบบของการพัฒนาที่ยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยดังกล่าวท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ ผู้วิจัยจะนำเสนอตัวแบบในเชิงบูรณาการโดยพิจารณาบูรณาการกลไกขับเคลื่อนในการสร้างความยั่งยืนทั้ง 3 กลไกหลัก ประกอบด้วย กลไกของชุมชนชาวของสวนลำไยโดยมีมาตรการที่สำคัญคือ (1) การสร้างความยั่งยืนของเศรษฐกิจลำไยของชาวสวนบนฐานการเป็นเกษตรกรรายย่อย (2) การสร้างเครือข่ายตามแนวคิดสหกรณ์ของกลุ่มเกษตรกร กลไกของรัฐโดยมีมาตรการที่สำคัญคือ (1) การแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องการทำสัญญาซื้อขายลำไยระหว่างชาวสวนลำไยและล้งให้มีความเป็นธรรม (2) ดำเนินการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับผลผลิตลำไยของจังหวัดจันทบุรีในประเทศจีนให้กว้างขวางมากกว่าที่เป็นอยู่ (3) การแทรกแซงกลไกตลาดของลำไยให้มีการแข่งขันอย่างเสรีอย่างแท้จริง และกลไกตลาดของภาคเอกชนโดยมีมาตรการสำคัญคือ (1) การขยายตลาดภายในเป็นการกระตุ้นให้เกิดการบริโภคลำไยภายในประเทศมากขึ้น (2) การควบคุมผลผลิตลำไยให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดทั้งในและต่างประเทศ และ (3) การสร้างเงื่อนไขการแข่งขันที่เป็นธรรม

Strategy for Sustainable Development of a Green University at Rambhai Barni Rajabhat University

ดุษฎีนิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาช่องว่างระหว่างมาตรฐานสีเขียวของประเทศอินโดนีเซียกับสภาวะที่เป็นจริงของมหาวิทยาลัยราชภัฏรําไพพรรณีและ 2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการเป็นมหาวิทยาลัยสีเขียวของมหาวิทยาลัยราชภัฏรําไพพรรณี และ 3) นําเสนอตัวแบบเชิงยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยสีเขียวอย่างยั่งยืนในอนาคต วิธีการศึกษาในดุษฎีนิพนธ์นี้จะใช้แนวการวิจัยเชิงสหวิทยาการ โดยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพซึ่งมีเทคนิคการวิจัยที่สําคัญคือ การวิจัยเอกสาร และการสัมภาษณ์ ข้อค้นพบจากการศึกษาพบว่า 1) ปัญหาช่องว่างระหว่างมาตรฐานสีเขียวของประเทศอินโดนีเซียกับสภาวะที่เป็นจริงของมหาวิทยาลัยราชภัฏรําไพพรรณี ประกอบด้วย 4 ปัญหาหลัก (1) การจัดการด้านการศึกษา (2) การจัดการด้านพื้นที่ (3) การจัดการด้านชุมชน และ (4) การจัดการด้านวัฒนธรรม 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการเป็นมหาวิทยาลัยสีเขียวของมหาวิทยาลัยราชภัฏรําไพพรรณีจะประกอบด้วย 6 ปัจจัย คือ (1) ความมุ่งมั่นของผู้นํา (2) การสร้างเครือข่ายพันธมิตรมหาวิทยาลัยสีเขียว (3) การมีส่วนร่วม (4) การศึกษาและการเรียนรู้ (5) การบูรณาการการวิจัย และ (6) การจัดการประสิทธิภาพ และ 3) ตัวแบบเชิงยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยสีเขียวอย่างยั่งยืนในอนาคตควรเน้นยุทธศาสตร์การวางโครงสร้างพื้นฐานภูมิทัศน์สีเขียว ยุทธศาสตร์การจัดการศึกษาเพื่อความยั่งยืน ยุทธศาสตร์การสร้างเครือข่ายชุมชนเพื่อสิ่งแวดล้อม ยุทธศาสตร์การสร้างจิตสํานึกวัฒนธรรมองค์กรสีเขียว ยุทธศาสตร์การบูรณาการการวิจัย นวัตกรรม และถ่ายทอดเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นที่ยั่งยืน ยุทธศาสตร์การพัฒนาศูนย์กลางการเรียนรู้และบริการวิชาการเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นที่ยั่งยืน และยุทธศาสตร์การศึกษาตลอดชีวิต

Creating a Guideline for the Sustainable Development of Local Food in Chanthaburi Province

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจภูมิปัญญาเกี่ยวกับอาหารท้องถิ่น เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผล ต่อการสร้างความยั่งยืนของอาหารท้องถิ่น และเพื่อเสนอแนะตัวแบบการพัฒนาความยั่งยืนของ อาหารท้องถิ่นในจังหวัดจันทบุรี เป็นการใช้แนวทางการวิจัยแบบสหวิทยาการ โดยวิธีการผสมผสานร่วมกันระหว่างการวิจัยเชิงสำรวจ และการวิจัยเชิงคุณภาพ ผลการวิจัยพบว่า ในปัจจุบันภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นในจังหวัดจันทบุรีโดยภาพรวมนั้นอยู่ในระดับค่อนข้างน้อย โดยมีรายการอาหารท้องถิ่นที่ยังคงอยู่ในระดับค่อนข้างสูง 1 รายการ ระดับปานกลางมีจำนวน 10 รายการ ระดับค่อนข้างน้อยมีจำนวน 11 รายการ และรายการอาหารท้องถิ่นที่สูญเสียภูมิปัญญาไปแล้วมีจำนวน 3 รายการ ส่วนปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการสร้างความยั่งยืนของอาหารท้องถิ่นในจังหวัดจันทบุรี พบว่ามีอยู่ 5 ประการ ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในการบริโภคอาหารการเปลี่ยนแปลงของแหล่งผลิตวัตถุดิบที่นำมาประกอบอาหารท้องถิ่น การสืบทอดภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่น ภาพลักษณ์ของอาหารท้องถิ่น และความพร้อมของแหล่งบริการอาหารท้องถิ่น ในการวิจัยนี้พบข้อเสนอแนะตัวแบบเพื่อการพัฒนาความยั่งยืนของอาหารท้องถิ่นของจังหวัดจันทบุรี ได้แก่ มาตรการต่าง ๆ เพื่อช่วยในการขับเคลื่อนให้สามารถเกิดผลสัมฤทธิ์ ได้แก่ มาตรการส่งเสริมการสืบทอดภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นมาตรการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภค มาตรการสร้างภาพลักษณ์ของอาหารท้องถิ่น มาตรการสร้างความพร้อมของแหล่งบริการอาหารท้องถิ่น และมาตรการอนุรักษ์แหล่งวัตถุดิบในการนำมาประกอบอาหารท้องถิ่น